Oumie (44) zoekt al jaar naar een woning: “Al 100 keer geweigerd”

oumie
Nena Kips van koffiebar Perruche en Oumie. “Dit is toch niet normaal?”   Foto: Dirk Kerstens

 

De Gambiaanse vrouw Oumie (44) belde en bezocht al honderd huurappartementen, zonder resultaat. Ook de zaakvoerders van een koffiebar waar ze werkt, zoeken nu mee. Haar afkomst lijkt voor veel huisbazen een obstakel. “Ik voel mij hier echt slecht bij. Dit is toch niet normaal”, zegt Oumie.

In de toiletten van de koffiebar Perruche in de buurt van het Theaterplein in Antwerpen hangt een oproep van de zaakvoerders. “Wij zijn op zoek naar een appartement voor onze Afrikaanse poetsvrouw. Zij is een hardwerkende vrouw, bezit alle Belgische papieren en heeft een officieel salaris. Wijzelf staan garant voor haar eerlijkheid”, staat er te lezen.

De Afrikaanse vrouw is Oumie (44), moeder van twee kinderen van 2 en 14 jaar. Zeven jaar geleden verhuisde ze van Gambia naar Antwerpen. De vrouw moest twee van haar vier kinderen daar achterlaten.

Niet normaal

Oumie verblijft nu al een jaar bij vrienden, maar die situatie is allesbehalve ideaal. “Afgelopen jaar heb ik zeker voor honderd huurappartementen gebeld en bezocht, maar steeds zonder resultaat”, zegt Oumie. “Ofwel zou de huisbaas mij op de lijst zetten of mij terugbellen. Nadien hoorde ik niets meer.”

“We vinden dit niet alleen erg, het is ook schandalig dat ze geen woning vindt”, zegt Nena Kips, die in dezelfde horecazaak werkt. “Huisbazen kijken blijkbaar alleen naar haar huidskleur, terwijl Oumie een goede vrouw is die keihard werkt. Je hoort wel eens verhalen van discriminatie op de woningmarkt, maar als ik hoor wat Oumie meemaakt, dan schrik ik toch dat het zo erg is.”

Uit: de GVA, 24/06/2017  door Sacha Van Wiele

http://www.gva.be/cnt/dmf20170623_02938923/oumie-44-zoekt-al-jaar-naar-een-woning-al-100-keer-geweigerd

 

Advertenties

In gesprek over de Antwerpse wooncrisis

“Antwerpen verkeert in een wooncrisis” kopte de GVA. Ook Christel, vrijwilligster bij de budgetgidsen wordt er mee geconfronteerd: “Als we iemand nieuw zien bij de Budgetgidsen, hou ik altijd even mijn hart vast. Pas als ik weet dat de woonsituatie in orde is, weet ik dat we resultaten kunnen boeken. Anders zit de situatie muurvast.”

edf

Wonen in Antwerpen  | In gesprek met Christel en Jamal

De Vlaamse regering is druk aan het werken aan een conceptnota over de private huurmarkt. Af en toe halen enkele voorstellen al de pers. Zoals de idee om de huurwaarborg opnieuw op te trekken naar drie maanden in plaats van de huidige twee maanden.
Wij gingen eens luisteren bij Christel van de Budgetgidsen en Jamal van het team ‘Wonen’ welke gevolgen deze maatregel heeft voor de gezinnen waar zij dagelijks mee in contact komen. Het werd een boeiend gesprek, dat de hele Antwerpse woonproblematiek aankaartte.

Christel valt meteen met de deur in huis: “Als we iemand nieuw zien bij de Budgetgidsen, hou ik altijd even mijn hart vast. Pas als ik weet dat de woonsituatie in orde is, weet ik dat we resultaten kunnen boeken. Anders zit de situatie muurvast.”

De Budgetgidsen is een project van Samenlevingsopbouw Antwerpen stad vzw. Vrijwilligers proberen de kloof te dichten tussen steun en mensen die steun nodig hebben. Samen met de mensen bekijken ze hun financiële en sociale rechten, of er al gebruik van gemaakt wordt en hoe dit gerealiseerd kan worden.

“We gaan bijvoorbeeld mee naar de huurdersbond als men dat wil. Maar eigenlijk is het niet onze taak om met hen op zoek te gaan naar een nieuwe woning. Toch kan je ze moeilijk laten zitten, ze hebben hulp nodig. En dan zal ik als vrijwilliger toch al eens proberen hen daarbij te helpen. Maar ook wij zitten strop.

Onlangs probeerde ik voor een gezin met vier kinderen te kijken wat de opties waren voor een sociale woning. Er wordt wel eens gezegd dat de wachtlijst 10 jaar is, maar dat blijft dus 10 jaar. Ook na 5 jaar wachten. Ik heb alle sociale woonmaatschappijen bezocht en daar vertelden ze me dat dit gezin eigenlijk geen kansen maakt op een sociale woonst. Er zijn sowieso al heel weinig grote sociale woningen en als er dan al eentje vrijkomt, dan hebben de mensen die al klant zijn voorrang.”

Waarom wil het gezin zo graag uit haar huidige woning? 

De toestand van deze woningen (op de private huurmarkt) is schrijnend. Plaatsgebrek, vochtproblemen, slecht geïsoleerd, verouderd, de basisinfrastructuur die gewoon niet in orde is.
Christel: “Dat beïnvloedt de levens van mensen. Slecht wonen geeft stress en weegt op de relaties onderling. Als je continu met problemen geconfronteerd wordt, zonder oplossing in het vooruitzicht, hoe hard je ook zoekt, legt dat een constante druk op je gezin. Ook voor de kinderen. Als ik zie in welke staat zij hun huiswerk moeten maken, waardoor zij zich niet kunnen concentreren, schrik ik er niet van dat zoveel kinderen hun schooljaar moeten overdoen. Maar ook op het gebied van gezondheid speelt huisvesting een grote rol. Huizen met vocht maken ziek, er is de continue stress, …
Een goede woning is een noodzaak om een goed leven te kunnen leiden. Die mensen vragen geen luxe hé, wel genoeg plaats en een woning die in orde is.”

Ook Jamal wordt dagelijks met dergelijke problemen geconfronteerd: “Hier op het Dam hebben we ooit een permanentiemoment georganiseerd, de Huurzoeker. Mensen kwamen naar ons en we probeerden hen te begeleiden. Maar dat werkte niet. In normale omstandigheden proberen wij de mensen te versterken, om zoveel als mogelijk zelf te doen. Bij woonproblemen zitten mensen al zodanig in een crisissituatie dat zij, als ze hulp komen zoeken, onmiddellijk hulp nodig hebben en heel snel iets willen vinden. Zelfs een-op-een begeleidingen, door Vormingplus zijn gestopt omdat zij op de private huurmarkt niets vonden dat kwalitatief en betaalbaar was. Een sociale woning is zelfs geen alternatief meer, aangezien de wachtlijsten daar steeds langer worden.”

Wat de nota van Homans wil doen, is de balans herstellen tussen rechten van de huurder en de rechten van de verhuurder. Hoe ervaren jullie die balans?  

Jamal: “Tot voor kort hadden we op het dam een project rond woonkwaliteit en vochtproblemen. We gingen er op huisbezoek en hebben zo’n 50 cases begeleid. Op de vraag of we de huisbaas mochten betrekken in de begeleiding, werd zeker tijdens de eerste gesprekken negatief geantwoord. Mensen hebben heel vaak schrik van de verhuurder, uit angst om hun appartement te verliezen. Voor elke woning die te huur staat, zijn er veel kandidaten.”

Christel beaamt dat. “Ik heb onlangs een gezin begeleid waarvan de huisbaas niet ver woonde en die hen vaak tegenkwam. Dat waren mensen met weinig sociale contacten. Stappen nemen tegen de huisbaas omdat de woonst niet in orde was, was dus helemaal niet evident. Dan is het ook logisch dat mensen afhaken om verder stappen te ondernemen en er toch voor kiezen in dezelfde situatie te blijven zitten.”

Zijn er dan instanties, zoals de huurdersbond, die wel opkomen voor de rechten van de huurder, of die hen kunnen helpen bij een moeilijke relatie?  

Jamal: “De huurdersbond is bij de meeste mensen intussen gekend, maar zij vragen 10 euro voor advies, wat de drempel wat hoger maakt. Met Samenlevingsopbouw kunnen we mensen wel gratis doorverwijzen. Toch zijn ook hun mogelijkheden beperkt. Zij kunnen geen individuele begeleiding verzorgen. Wat ze wel doen, is een brief opstellen en deze meegeven met de huurder, die zij dan op hun beurt aan de verhuurder moeten verzorgen. Als de relatie tussen beiden al niet vlot verloopt, is dat geen evidentie. Veel mensen beseffen ook niet dat zo’n brief best officieel is en een relatie tussen huurder en verhuurder ook kan veranderen.
Nadat de brief verstuurd werd, kan er bemiddeling aangevraagd worden. Maar de huisbaas is niet verplicht om daar aanwezig te zijn.

Let op, het bestaan van de huurdersbond is positief: er is een bepaalde ondersteuning en veel mensen worden echt verder geholpen. Maar de problematiek is zo groot, dat het ook daar vaak strop loopt. Bovendien blijf je als huurder toch in een moeilijke positie. Stappen zetten naar de huurdersbond houdt soms ook risico’s in die huurders niet altijd kunnen of durven nemen. Als je echt wil doorzetten, kan er inspectie langskomen. Ook bij het woonkantoor kan je een onderzoek aanvragen, om je woning te laten controleren. Maar zij zijn verplicht om wantoestanden door te geven aan de inspectie. Als er gevaar wordt vastgesteld (elektriciteit of CO bijvoorbeeld) moeten zij een procedure opstarten. Als de eigenaar dan niets onderneemt, kan dat leiden tot een ongeschikt of onbewoonbaar verklaring. In dat geval moeten de huurders dus – al dan niet tijdig – het huis uit. Wie deze stappen wil nemen, moet dus een alternatief hebben en dat hebben de meeste mensen niet.”

De huurwaarborg  

Jamal: “Binnen ons project Collectief Goed, waar we aan oplossingen bouwen voor grote gezinnen in armoede en van andere origine, zien we de inspanningen die mensen moeten leveren voor een huurwaarborg. Een jaar voor zij bij ons kunnen huren, gaan we met hen in traject. Vanaf dag 1 beginnen we te sparen. Een huurwaarborg van twee maanden betekent maandelijks 50 euro opzij zetten. Dat was niet evident, maar het was mogelijk. Als we datzelfde willen doen voor een huurwaarborg van drie maanden, loopt dat bedrag op tot 100 euro, dat is wel problematisch.

Daarom bekijken we nu of we in de toekomst een fonds kunnen creëren om de huurwaarborg te betalen. Maar dan blijft het beperkt tot de mensen die bij ons in het traject zitten. We kunnen dit niet uitbreiden voor heel Antwerpen, terwijl er ook op dat niveau een oplossing moet komen.

Toch bestaan er al goede aanzetten, zoals het huurwaarborgfonds van het OCMW, waar huurders van gebruik kunnen maken om hun huurwaarborg te betalen. Het lijkt me beter om dit fonds uit te breiden, in plaats van de huurwaarborg op te trekken en banken te overtuigen om hier een lening voor toe te staan. Het huurwaarborgfonds bestaat momenteel enkel voor leefloners en is afhankelijk van het conformiteitsattest van de woning. Enkel wanneer de woonst volledig in orde is, kan je er beroep op doen. Uiteraard is het goed van de stad om te streven naar kwalitatieve woningen. Maar op deze manier worden het recht op wonen gekoppeld aan de kwaliteit van de woning en dat speelt in het nadeel van huurders in een maatschappelijk kwetsbare positie. Zij kunnen die kwaliteit niet afdwingen van de eigenaar. Onze vraag is simpel. Laat de mensen gewoon huren en stimuleer verhuurders daarna om hun woning in orde te brengen. Want ook hier zit je met tientallen andere huurders die klaarstaan, waardoor de verhuurder zal kiezen voor de kandidaat die de waarborg meteen – en in sommige gevallen zelfs cash – op tafel kan leggen.”

Kan dat zomaar? 

Christel: “Normaal moet een huurwaarborg gaan via een geblokkeerde rekening. Maar dat wordt niet gecontroleerd. In bepaalde gevallen gebeurt het dus nog steeds cash, om die vraag naar conformiteit van het OCMW te omzeilen. Dat geeft uiteraard problemen als de mensen weer willen vertrekken. Verhuurders die, zonder plaatsbeschrijving beweren dat er zaken stuk gaan. Het is moeilijk om op deze manier het geld, dat eigenlijk van jou is, terug te krijgen. Ook qua timing zijn er vaak problemen. Je moet al heel snel de nieuwe waarborg kunnen geven, terwijl je het geld van de vorige helemaal niet snel terugkrijgt.

Vaak zijn mensen ook blij dat ze zo snel iets gevonden hebben, dat ze dan maar instemmen met het cash geven. Pas achteraf duiken de problemen op. Hier zijn duidelijke en wettelijke maatregelen voor nodig.”

Jamal vult aan: “Bijkomend probleem is de bestaande discriminatie op de huurmarkt. We hebben het al verteld, door het kleine aanbod zijn er telkens veel kandidaten om een appartement te huren. De eigenaar moet dus een keuze maken. Maar bewijs dat eens, het verschil tussen een willekeurige selectie door de verhuurder en discriminatie. Voor hen geldt dat nog harder: liever gewoon slecht wonen dan dakloos worden zonder alternatief.”

Ook de partijgenoot van Homans en Antwerps schepen van wonen, Fons Duchateau kwam onlangs in de media met enkele standpunten rond wonen. Om starters en rijke middenklasse aan te trekken, wil hij de Antwerpse bouwcode zo hervormen dat huizen kleiner dan 300 m2 niet meer omgevormd kunnen worden tot appartementen. 

Jamal: “Het gevaar bestaat dat door dit soort maatregelen opnieuw een groep mensen uitgesloten wordt, die nu nog minder kansen krijgt op de private huurmarkt. Omdat er minder aanbod zal zijn, maar ook omdat het SVK (sociaal verhuur kantoor) dat zich richt op bepaalde groepen en met kleine en goedkope appartementen, haar patrimonium niet zal kunnen uitbreiden.

Ook voor ons wordt het zo wel heel moeilijk om een stem te geven aan de mensen in maatschappelijk kwetsbare positie. Bij oplossingen worden wij onvoldoende gehoord. Een voorbeeld: de huurwaarborg van het OCMW werd gestart in Antwerpen Noord en Borgerhout en werd daarna uitgebreid naar de hele stad, helaas zonder eerst een goede evaluatie te voeren met het middenveld. Nochtans kunnen wij uit de praktijk punten tot verbetering aangeven.

https://samenlevingsopbouw-antwerpenstad.be/nieuws/de-antwerpse-wis-een-gesprek/

Vlaams Huurdersplatform: “Huurwaarborg van drie maanden is onredelijk”

Gepost op 2017-05-30

Huurwaarborg van drie maanden is onredelijk

Sinds 2007 mag een huurwaarborg die je op een geblokkeerde rekening stort maximaal twee maanden huur bedragen. Dit was een broodnodige maatregel om de toegang tot een private huurwoning te bevorderen. Af en toe komt de discussie over de hoogte van de huurwaarborg opnieuw bovendrijven. Ook vandaag zorgt dit voorstel voor ophef in de pers.

tehuur_kl

Huurwaarborg optrekken is geen optie

Nu al moeten heel wat private huurders op hun centen letten als ze een woning willen huren. Want tel het maar eens uit. Je moet 2 maanden huurwaarborg betalen en een eerste maand huur, nog voor je de eerste stap in je nieuwe huis kan zetten. Tegelijk komen er onvermijdelijk heel wat verhuiskosten op je af.
“Het kost al snel enkele duizenden euro’s om iets te beginnen huren. Voor veel alleenstaanden en gezinnen, zelfs met een vast inkomen, is dat in één keer enorm veel geld. Daarenboven staat de huurwaarborg van je oude woning nog steeds vast en vaak sleept het een hele tijd aan vooraleer je die terugkrijgt. Allesbehalve een verassing dus dat uit het Groot Woononderzoek blijkt dat maar liefst 42% van alle huurders moeite heeft om zijn huurwaarborg van twee maanden neer te tellen. Dat dreigt op te lopen tot meer dan de helft indien we nu zomaar het bedrag optrekken” aldus Joy Verstichele, coördinator van het Vlaams Huurdersplatform.

Huurwaarborg als selectiemechanisme

Voor veel verhuurders is het vragen van een huurwaarborg een methode om te zien hoe kapitaalkrachtig de kandidaat-huurder is. Nochtans is deze maatstaf naast de kwestie. Wanneer een verhuurder de financiële draagkracht van een kandidaat-huurder wil nagaan, dan kan hij beter polsen naar de hoogte van het inkomen.
De vorm van de huurwaarborg wordt ook vaak misbruikt om kandidaat-huurders weg te selecteren of zelfs te discrimineren. Zo blijkt uit het Groot Woononderzoek dat maar liefst 36% van de verhuurders zijn woning niet wil verhuren aan iemand waarvan ze weten dat hij een huurwaarborg via het OCMW heeft geregeld.

Huurwaarborglening

In de conceptnota private huur en in verschillende commissievergaderingen gaf minister Homans reeds aan dat ze een huurwaarborglening wil installeren. Essentieel is dat de verhuurder niet kan afleiden dat de huurwaarborg via een lening werd bekomen. Een goed werkende huurwaarborglening heeft het potentieel om voor een deel van de huurders een oplossing te bieden. Maar zadelen we mensen die nu al te weinig overhouden om menswaardig te kunnen leven na het betalen van de huur (30,4 % van de private huurders), straks ook nog eens op met een lening om tegelijkertijd hun huurwaarborg af te betalen?
Bovendien roept zo’n systeem van waarborglening tal van bijkomende vragen op. Zal de waarborg voldoende snel gegeven kunnen worden? Wie zal een beroep kunnen doen op deze huurwaarborglening en welke administratieve rompslomp gaat ermee gepaard? Wat is de meerwaarde tegenover de OCMW-huurwaarborg? En niet in het minst, zullen daar extra kosten voor de huurder aan verbonden worden? “De waarborg omhoog willen stuwen tot drie maanden maar een zeer troebele huurwaarborglening voorstellen, stelt ons nog niet gerust”, aldus Verstichele.

Niet enkel een armoedeprobleem

We weten ondertussen dat het neertellen van de huurwaarborg niet enkel een zorg is voor mensen in armoede. Ook voor veel gezinnen die wel een standvastig inkomen hebben, maar zich geen plotse grote uitgaves kunnen veroorloven, komen hierdoor in de problemen als ze iets willen huren.
Als het inderdaad een probleem betreft waar meer dan de helft van de huurders door wordt getroffen, dringt een veralgemeende regeling zich dan niet op?

Centraal huurwaarborgfonds

Een uniform systeem voor alle huurwaarborgen zou tegemoet kunnen komen aan de problemen waar huurders op botsen. Huurders zouden bijvoorbeeld, al dan niet met een afbetalingsregeling, twee maanden huur kunnen storten in een centraal huurwaarborgfonds waar alle huurwaarborgen worden verzameld. Aangezien er dan maar één systeem meer zou bestaan, kan de verhuurder per definitie niet langer selecteren op de oorsprong van de waarborg.

Conclusie

Drie maanden huurwaarborg vragen van kandidaat-huurders kan op dit moment niet aan de orde zijn. En al helemaal niet zonder volledig uitgewerkte, flankerende maatregelen die meteen soelaas moeten kunnen bieden om de toegang tot de private huurmarkt te verzekeren. Tenslotte zijn ook verhuurders niet gebaat bij nieuwe huurders die misschien al vanaf het begin van de huur schulden moeten aangaan. En als de overheid dan toch vindt dat verhuurders recht hebben op een huurwaarborg van drie maanden huur, kan diezelfde overheid dan niet beter zelf voor die derde maand borg staan?

In de pers: o.a. De Morgen, De Standaard, Het Laatste Nieuws, Knack, De Tijd

Huurdersbond waarschuwt voor groot tekort aan betaalbare woningen. Goedkoop huren wordt onmogelijk

Huurdersbond waarschuwt voor groot tekort aan betaalbare woningen

Goedkoop huren wordt onmogelijk

Goedkoop huren in Vlaanderen wordt haast onmogelijk. De prijzen van de goedkoopste woningen op de markt zijn nooit eerder zo sterk gestegen. Met bijna negen procent. “Op de factuur scheelt dat al gauw 31 euro. Veel geld voor iemand die met één inkomen moet rondkomen”, zegt de Huurdersbond.

huurdersbond2

Terwijl u voor een huurwoning in 2015 nog gemiddeld 590 euro neertelde, was dat in 2016 net ietsje minder: 588 euro. Dat zou goed nieuws moeten zijn, omdat huren voor het eerst in tien jaar goedkoper wordt. “Maar dat is het hoegenaamd niet”, zegt Joy Verstichele van de Huurdersbond, die vandaag de cijfers uit het jaar­rapport bekendmaakt. “Wellicht wordt de daling veroorzaakt door een groter aanbod aan nieuwbouwappartementen. Daardoor minderen de prijzen.” Keerzijde van de medaille is dat om zo veel nieuws bij te bouwen, een pak goedkopere eengezinswoningen zijn moeten sneuvelen. “Terwijl één op de vijf huurders daar wel naar op zoek is. Door de verschraling van dat specifieke aanbod worden de prijzen in dat segment duurder.”

31 euro per maand extra

De goedkoopste huurprijzen zijn dan ook met bijna 9 procent gestegen. En dat is veel sneller dan de gemiddelde huurprijzen voor alle woningen. “Op je factuur scheelt dat al gauw 31 euro per maand. Veel geld voor iemand die met één inkomen moet rondkomen”, stelt Verstichele. “Bovendien zijn het dikwijls kwalitatief minder goede woningen, die minder goed geïsoleerd zijn. Ze kosten dus meer aan energie.”

In 2013 bleek al dat een derde van de huurders – bijna 167.000 Vlaamse gezinnen – niet genoeg overhield aan het einde van de maand om menswaardig te leven. “Slechts een schamele 3,75 procent krijgt daarvan een huurtoelage.” En die aantallen zullen alleen maar stijgen, klinkt het. Dat blijkt ook uit het recordaantal mensen – bijna 7.900 in 2015 – dat subsidies aanvroeg om goedkoper te gaan wonen. De Huurdersbond spreekt van een echte wooncrisis. “Goedkoop huren kan je tegenwoordig vergelijken met de lotto winnen.”

Verstichele wil dat minister van Wonen, Liesbeth Homans, meer sociale huurwoningen bijbouwt, dat ze meer huursubsidies toekent en dat ze verhuurders fiscaal stimuleert om goedkopere woningen aan te bieden.

In 2016 werd voor een recordbedrag van 866 miljoen euro geïnvesteerd in de sociale woningbouw, reageert Toon De Bock, woordvoerder van de N-VA-minister. Het is ook de bedoeling dat voor de zomer het systeem van de geconventioneerde huur wordt goedgekeurd. “Eigenaars die bereid zijn hun woning voor een bepaalde termijn aan een lagere prijs te verhuren, krijgen daarvoor een financiële tegemoetkoming.”

Uit: het Nieuwsblad, 18/05/2017

Wooncrisis in onderste lagen private huurmarkt

wooncrisis onderste lagen

De Vlaamse Woonraad trekt aan de alarmbel over de nijpende situatie voor kwetsbare gezinnen op de private huurmarkt. Het aanbod betaalbare private huurwoningen slinkt en de meest kwetsbare gezinnen glijden af naar het grijze wooncircuit. Het adviesorgaan pleit enerzijds voor structurele maatregelen, maar omdat de situatie zo ‘acuut’ is, moeten er ook ingrepen komen op korte termijn.

Het probleem is op zich niet nieuw. Kwetsbare gezinnen hebben het vaak moeilijk om een degelijke en betaalbare woning te vinden. Op de sociale markt lopen de wachttijden op en op de private huurmarkt liggen de prijzen voor die gezinnen vaak gewoon te hoog. Daardoor zijn die gezinnen aangewezen op minder comfortabele en kwalitatieve woningen.

Volgens de Vlaamse Woonraad neemt het probleem de laatste jaren ‘hand over hand toe’. Zo slinkt het aanbod aan betaalbare private huurwoningen voor gezinnen met een laag inkomen. De huurprijzen lopen op en de vraag naar financieel haalbare woningen is vele malen groter dan het aanbod. Dat maakt het voor die kwetsbare gezinnen nog moeilijker om een betaalbare woning te vinden.

Wooncrisis

Door die toenemende druk in de onderste lagen van de huurmarkt – de Woonraad spreekt zelfs van een ‘wooncrisis met structureel karakter’ – treden er verdringingseffecten op en riskeren de meest kwetsbare groepen af te glijden naar het grijze wooncircuit, ‘een circuit dat vaak verweven is met misbruik en illegaliteit’.

Volgens de Vlaamse Woonraad moet er ingegrepen worden. Er zijn structurele maatregelen nodig zoals een structurele versterking van de private woonmarkt en een ‘substantiële toename van het sociaal aanbod’. Maar omdat de situatie zo ‘acuut’ is, zijn er ook ingrepen op korte termijn nodig. Zo moet de overheid vasthouden aan de bestaande instrumenten (zoals de huursubsidie), misbruiken in het grijze circuit aanpakken en veldwerkers beter begeleiden. De Vlaamse Woonraad hoopt ook dat het aangekondigde nieuwe huurdecreet van minister van Wonen Liesbeth Homans kan zorgen voor ‘de nodige waarborgen om het kwalitatief, woonzeker en betaalbaar wonen te ondersteunen’.

Vlaams parlementslid Michèle Hostekint (SP.A) roept minister Homans op om dringend met dat huurdecreet op de proppen te komen. ‘Na drie jaar wordt het tijd dat de minister eens met concrete maatregelen komt. De crisis in de huurmarkt wordt intussen enkel dieper en scherper’, aldus Hostekint.

Uit: De Standaard 11/05/2017
Bron: BELGA

Cash huurwaarborgen: een veelvuldig probleem – artikel VHP

Gepost op 2017-04-13

huurwaarborg

Cash huurwaarborgen zijn verboden. In de praktijk zien we echter dat heel wat verhuurders toch zo een cash huurwaarborg vragen. Cijfers van de huurdersbonden tonen dat 16% van de leden hun huurwaarborg contant aan de eigenaar overhandigt. Al dan niet in ruil voor een betalingsbewijs. In Antwerpen loopt dit op tot maar liefst 30% en in bepaalde wijken gaat het zelfs over meer dan de helft.

Cash huurwaarborgen: nefast voor de huurder

De contante betaling van de waarborgsom zorgt vaak voor problemen op het einde van de huurperiode. Zeker wanneer de woning tijdens de huur wordt verkocht, bij het overlijden van de verhuurder of bij een overmatige schuldenlast/faillissement van de verhuurder. Bovendien zijn er huurders die geen ontvangstbewijs kregen en bijgevolg de betaling niet meer kunnen bewijzen.

Problemen bij het terugkrijgen van de huurwaarborgsom hypothekeert ook de zoektocht naar een nieuwe woning. Huurders met een laag inkomen die hun woning moeten verlaten, hopen op een snelle teruggave van de waarborgsom om de kosten van een verhuis te kunnen bolwerken.

De blik op Antwerpen

Dat in Antwerpen het aantal cash huurwaarborgen veel hoger ligt dan elders in Vlaanderen, is niet nieuw. Deze vaststelling geldt al jaren. Ook dat er tussen wijken heel wat verschil is, is bekend. We stellen nu echter een opvallende stijging van cash huurwaarborgen vast in district 2060 (De Seefhoek) van 52% in 2015 naar 61% in 2016. Ook in 2140 (Borgerhout) is er een opmerkelijke stijging van 44% in 2015 naar 51% in 2016 (51%).

Laat het nu net die wijken zijn waar het OCMW van Antwerpen in 2016 besliste om extra voorwaarden op te leggen om een huurwaarborg voor te schieten. Er wordt nu ook een conformiteitsattest verwacht van de woning waarop de waarborg betrekking heeft.

Dit leidt tot een grote bekommernis van Huurdersbond Antwerpen. Dergelijke maatregelen verzwakken de positie van zwakkere huurdergroepen op de huisvestingsmarkt namelijk nog meer. De invoering van de maatregel betekent helaas niet automatisch dat die woningen worden verbeterd, maar wel dat sommige verhuurders zoeken hoe ze de kwaliteitscontrole kunnen omzeilen. Cash waarborgen zijn dan mogelijke uitwassen. Ga je hier als huurder niet mee akkoord, dan loop je een verhoogde kans dat de verhuurder niet met jou in zee wil gaan.

Het is natuurlijk de plicht van elk lokaal bestuur om een doortastend woningkwaliteitsbeleid te voeren. Alleen moeten we er daarbij over waken dat huurders daarbij niet twee keer het slachtoffer worden. Een eerste keer omdat ze niet anders kunnen dan een onvoldoende kwaliteitsvolle woning te huren en een tweede keer omdat ze een nadelige cash huurwaarborg moeten stellen.

Het risico bestaat trouwens dat deze extra administratieve voorwaarde, en bijhorende vertraging, er voor zorgt dat ook mensen die wel kwaliteitsvol zouden huren te laat hun OCMW waarborg zouden krijgen en dus toch achter het net vissen.

De huurdersbond helpt

Betaalde jij ook je huurwaarborg cash? Ga dan langs bij je huurdersbond. Zij zullen je helpen om deze toch nog op een geblokkeerde rekening te laten plaatsen.

Cohousing Curant: jonge nieuwkomers en Antwerpenaren samen onder een dak

Artikel uit Gazet van Antwerpen, 06/02/2017:

Cohousingproject stelt eerste bewoners Ahmad en Lisa voor

Cohousingproject stelt eerste bewoners Ahmad en Lisa voor
De stad Antwerpen en het OCMW Antwerpen hebben maandag het officiële startschot gegeven voor het cohousingproject CURANT. In dit vernieuwende project delen jonge nieuwkomers en jongeren gedurende minstens een jaar een appartement of woning. “Door met een leeftijdsgenoot samen te huizen, integreren de nieuwkomers zich gemakkelijker en leren ze sneller Nederlands”, aldus de stad.

In het cohousingproject CURANT wonen jongeren minstens een jaar samen onder een dak met een jonge nieuwkomer: een erkende vluchteling of subsidiair beschermde jongere (tussen 17 en 21 jaar) die zonder ouders in België is. Ze hebben elk een eigen kamer en delen een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Zowel de buddies als de nieuwkomers krijgen intensieve begeleiding.

In totaal begeleidt OCMW Antwerpen binnen CURANT 135 jonge nieuwkomers over een periode van drie jaar. “Een woning delen is voor beide groepen voordelig, want zowel de jonge nieuwkomers als de jongeren hebben nood aan een betaalbare woning. De nieuwkomer kan bij zijn buddy terecht met vragen over administratie, spreekt elke dag Nederlands met zijn huisgenoot, leert sneller een sociaal netwerk opbouwen enzovoort”, aldus OCMW-voorzitter Fons Duchateau.

250 euro

Het OCMW koopt, renoveert, bouwt en huurt woningen in Antwerpen speciaal voor dit project en verhuurt ze voor 250 euro per persoon aan de buddy en nieuwkomer. De eerste twee woningen in Borgerhout zijn ondertussen klaar. “Het gaat om twee appartementen met twee slaapkamers en een gedeelde keuken, woonkamer en badkamer. Het eerste cohousing-duo, Ahmad en Lisa, heeft de sleutels al gekregen en is vorige week verhuisd. Het tweede duo verhuist midden februari.”

“Ik heb het gevoel dat ik goed kan praten met Lisa. Zij kan me Nederlands leren. Samen koken, joggen, schaatsen, tv of film kijken, dat zie ik wel zitten”, zei Ahmad. “Ik vind integratie niet enkel een taak van de overheid. Ook wij als burger hebben onze verantwoordelijkheid. Toen ik over het project hoorde op de radio, was ik dan ook meteen verkocht”, reageerde Lisa.

Inschrijven kan nog

De niet-begeleide jongvolwassen vluchtelingen stromen door vanuit de Antwerpse Opvangcentra, de OKAN-klassen, Atlas, de voogden en andere organisaties. Voor hun huisgenoten zoekt het OCMW geëngageerde jongeren die tussen 20 en 28 jaar oud zijn en geen strafblad hebben. Geïnteresseerde vrijwilligers kunnen zich inschrijven via www.cohousing-curant.be. Op 16 februari organiseert Vormingplus een infosessie voor de eerste kandidaten.

CURANT is de afkorting van ‘Cohousing and case management for Unaccompanied young adult Refugees in ANTwerp’. Het Urban Innovative Actions-fonds van de Europese Commissie koos het project van stad en OCMW Antwerpen (samen met enkele andere projecten) uit 378 voorstellen van Europese steden.

http://www.gva.be/cnt/dmf20170206_02715635/cohousingproject-stelt-eerste-bewoners-ahmad-en-lisa-voor

Artikel uit MO* – Marlies Van Coillie . 29 januari 2017: 

Het OCMW Antwerpen stelde op 6 februari het project Cohousing Curant voor. Samenhuizen met een jonge erkende vluchteling wordt hierdoor mogelijk en dat bevordert hun integratie.© OCMW Antwerpen (François De Heel)

Een erkende vluchteling viert zijn achttiende verjaardag. Als geschenk voor zijn net verworven onafhankelijkheid verliest hij normaliter een deel van zijn ondersteuning. OCMW Antwerpen biedt nu met de lancering van Curant (Cohousing and case management for Unaccompanied young adult Refugees in ANTwerp) een extra jaar. Het cohousingproject tracht zo de brede ondersteuning te verlengen.

Jongvolwassenen die zonder ouders toekomen in België ‘verdwijnen vaak in de anonimiteit van de stad Antwerpen’, zegt de woordvoerder van de OCMW-voorzitter Fons Duchateau (N-VA). Samenhuizen met een jonge Antwerpenaar zou hen helpen een sterker netwerk uit te bouwen, waarop ze kunnen terugvallen bij hun verdere volwassene leven.

‘Vogels voor de kat’

Curant ontstond niet uit het niets. ‘Het voldoet aan de behoefte die we zien in het veld. Van de erkende vluchtelingen in Antwerpen, zijn velen niet-begeleide minderjarigen. Zoals iedere puber zijn het vogels voor de kat. Een vangnet creëren is de boodschap. Het voorzien van psychologische begeleiding, een voogd en OKAN (Onthaalklas anderstalige nieuwkomers) helpt. Maar op hun achttien moet je ze loslaten. Ze ontvangen hun leefloon en moeten hun plan trekken.

‘Wat de net meerderjarigen ontberen is een netwerk van vrienden’

Wat de “net-meerderjarigen ontberen” is een sterk netwerk. De jongeren voelen zich veelal aangetrokken tot het netwerk van hun eigen gemeenschap wat vaak een netwerk van armoede is’, zegt de woordvoerder aan MO*.

Reden genoeg om de zaken anders aan te pakken. Curant ziet in samenhokken met een Antwerpse jongere, een buddy, een oplossing. Het kan de integratie van de vluchteling bevorderen. Ze reiken enkele voorbeelden aan. Zo kan hij zich richten naar zijn buddy bij administratieve vragen, biedt het project de mogelijkheid dagelijks Nederlands te spreken en geraakt hij vertrouwd met de gebruiken van alledag. Het resultaat, zo gelooft Curant, is een sterker sociaal netwerk.

‘Cohousing is maar de helft van het verhaal’, laat de woordvoerder weten. ‘Het project omvat ook aanvullende begeleiding voor de vluchtelingen tussen de achttien en twintig. Curant fungeert als een koepelnaam waar verschillende diensten samenkomen. Vormingplus, Atlas, JES vzw, Solentra en Cemis (Centrum voor Migratie en Interculturele studies) van de Universiteit Antwerpen vullen elkaar aan. De regie ligt bij OCMW Antwerpen.’

Win-win

Op papier is een blanco strafblad en een leeftijd tussen 20 en 28 jaar voldoende om buddy te worden. In praktijk is het sociaal engagement de bepalende factor. ‘Zo komt bijna iedereen binnen die leeftijdscategorie in de aanmerking om deel te nemen aan de selectie. We hebben bewust zoveel speling gelaten. Eenieder krijgt zo de kans in het project te stappen’, klinkt het.

‘Tot nu toe hebben we een twintig- tot dertigtal buddy’s en ook de vluchtelingen zijn over het algemeen enthousiast.’

‘Tot nut toe hebben we een twintig- tot dertigtal buddy’s en ook de vluchtelingen zijn over het algemeen enthousiast. Hier moet wel bij gezegd worden dat niet iedereen in aanmerking komt. Zij die op korte termijn aanspraak maken op gezinshereniging, kunnen geen woning huren binnen het project’, geeft de woordvoerder aan.

Zich opgeven als buddy speelt ook in eigen voordeel. OCMW Antwerpen stelt het voor als een win-winsituatie. Voor het luttele bedrag van 250 euro per maand kan men de woonst intrekken. Dat geldt zowel voor de vluchteling als voor zijn compagnon. ‘Al zullen de “buddy’s” die het louter doen voor het geld de selectie niet halen’, aldus Duchateaus woordvoerder.

OCMW Antwerpen gaat zelf op huizenjacht. ‘Het is niet zo dat we identieke woonplaatsen voorzien. Dat kan zowel een appartement zijn als twee studio’s op eenzelfde verdiep. Afhankelijk van het aanbod koopt, renoveert of huurt het OCMW de woningen. De huurprijs van 250 euro daarentegen staat vast.

Het streefdoel is 75 duo-plaatsen tegen het einde van deze legislatuur. Bij een blijvende crisis kan een tekort aan woningen zich snel voordoen. 75 hoeft echter geen einddoel te zijn. De omgekeerde redenering gaat ook op. Als de crisis afneemt, dreigt leegstand. De panden kunnen dan worden ingezet binnen de daklozenwerking.’

Vallen en opstaan

‘Op 27 januari ontvangt het eerste duo hun sleutel’

‘Eind deze maand ontvangt het eerste duo hun sleutel’, verklapt de woordvoerder. Een uitdaging staat hen te wachten. Gedurende een jaar samenleven onder een dak, is niet evident. Het moet klikken tussen beide. Vormingplus zoekt en screent de vrijwilligers.

‘Daarna zoeken we naar matches. Er wordt gekeken naar gedeelde interesses, de motivatie van de buddy,… en alvorens ze samenhuizen ontmoeten ze elkaar. We moedigen hen aan om met elkaar kennis te maken. Zo leert de buddy ook meer over de achtergrond van de vluchteling.’

Op de vraag wat ze gaan aanvangen wanneer de twee elkaar in de haren vliegen, luidt het antwoord: ‘We veroordelen mensen niet tot elkaar. Het is de logica zelve dat we op dat moment iemand anders zoeken. Nee, we hebben hier geen vaste procedure voor. Als het probleem zich voordoet, zullen we reageren. Het is de eerste keer dat een dergelijk project wordt opgezet. Met vallen en opstaan, zal onze aanpak zich verfijnen.’

Voor bepaalde scenario’s zijn er wel al voorbereidingen getroffen. Zo knoopte de stad Antwerpen al een samenwerkingsverband aan met het Roze Huis Antwerpen. Indien een vluchteling uit de kast komt, kan deze terecht bij het Roze Huis.

Een lot uit de loterij

Waarom OCMW Antwerpen nu naar buiten komt met het project? De opportuniteit bood zich aan toen het UIA (Urban Innovative Actions)-fonds van de Europese commissie het selecteerde uit 378 voorstellen.

De subsidie bedraagt vijf miljoen euro, een serieuze hap uit het kostenplaatje van 6 117 879 euro. Het OCMW en de partners schieten zelf de overige twintig procent bij.

Een onderzoek van het Europees Integratiefonds uit 2014 toont aan dat niet-begeleide vluchtelingen sneller de schoolbanken verlaten zonder dat ze een diploma op zak hebben. Ze lopen ook een groter risico om voor lange tijd af te hangen van sociale bijstand. Dat bericht OCMW Antwerpen.

‘Het project geeft hen in ieder geval wat extra tijd in hun weg naar zelfstandigheid.’

Of het project resulteert in een betere integratie van de jongvolwassenen? Of het hen effectief uit de armoede haalt? Cemis zal de impact van het samenhuizen meten en vervolgonderzoek op vlak van integratie verrichten. Verder zal de toekomst het uitwijzen.

‘Het project geeft hen in ieder geval wat extra tijd in hun weg naar zelfstandigheid. Door het samenhuizen met een jonge Antwerpenaar kunnen ze hun eerste ervaring in de echte wereld met iemand delen. Daarna stopt het. Dan zijn ze toegewezen op zichzelf. Ze kunnen dan nog aanspraak maken op de standaardvoorzieningen die het OCMW aanbiedt’, besluit de woordvoerder.

Het project loopt over een periode van drie jaar. Minstens 75, maximaal 135 nieuwkomers zullen hierin meedraaien.

http://www.mo.be/nieuws/nieuwkomer-en-antwerpenaar-binnenkort-samen-onder-een-dak

Meer info over het project op de website van de Stad Antwerpen en van het OCMW van Antwerpen:

https://www.antwerpen.be/nl/overzicht/cohousing-curant-1/nieuws-185

http://ocmw.antwerpen.be/ik-zoek-hulp/wonen/cohousing-curant-antwerpse-jongeren-en-jonge-vluchtelingen-samen-onder-een-dak