Ga terug naar start…

* Pipa komt als 19 jarige naar België. Ze verlaat haar geboorteland omdat haar grootmoeder, bij wie ze opgroeide, is overleden. Haar mama is al in Antwerpen sinds Pipa 3 jaar is. Ze heeft haar mama heel lang niet gezien, maar het is de enige persoon waar ze naartoe kan.

De mama van Pipa woont in een appartement van een Sociale Huisvestingsmaatschappij. Ze heeft een goede en vooral ruime woonst met twee slaapkamers. Pipa komt bij haar wonen. Mama noch Pipa spreken Nederlands. Mama is paar jaar geleden ziek geworden en heeft nu invaliditeitsuitkering, ze kan de huur amper betalen. Pipa wil zo snel mogelijk integreren en werken zodat ze haar moeder financieel kan bijstaan.Pipa heeft in Senegal traumatische zaken meegemaakt, ze wordt zwanger, net voor ze naar België komt. Ze beslist het kindje te houden. Pipa krijgt een zoon. Er is genoeg plaats voor Pipa, haar zoon en de mama van Pipa, want er zijn twee ruime slaapkamers.

Tijdens een bezoek van een maatschappelijk werker van de Woningmaatschappij wordt geconstateerd dat Pipa ook op het adres woont, en er is ingeschreven. Pipa heeft dit niet op voorhand laten weten aan de maatschappij. Ze moet daarom direct de woonst van mama verlaten. De wetgeving zegt dat elke verandering in gezinssituatie onmiddellijk moet doorgegeven worden aan de woningmaatschappij. Een kind ‘moet’ ook een aparte slaapkamer hebben, dus deze situatie kan niet goedgekeurd worden. Dat is allemaal wel begrijpelijk, maar hoe is het voor mensen die door hun ouders naar hier gehaald worden, de taal niet machtig zijn, traumatische ervaringen hebben meegemaakt, ….om te begrijpen wat je allemaal moet doen om in orde te zijn?

De generatie van Pipa’s mama moest nog niet verplicht de inburgering volgen die de nieuwkomers nu terecht moeten volgen om zich te kunnen aanpassen en wegwijs te geraken in onze maatschappij en zijn regels. Daardoor begreep zij zelf niet dat ze verplicht was dit te melden, en kon ze dit ook niet aan haar dochter leren.

Ik kom op huisbezoek, om de mama van Pipa te leren kennen op haar vraag, en kom terecht in een groot, gezellig en zeer opgeruimd appartement, groot genoeg voor zelf een gezin met 3 kinderen. Ik begrijp de noodzaak om regels in te roepen, in een grootstad als Antwerpen, maar het is spijtig dat er niet meer per situatie kan overwogen worden of er een uitzondering kan gemaakt worden. Pipa moet verhuizen met haar kind, en heeft hier veel verdriet over. Ze is nog heel onzeker als jonge mama en kent in Antwerpen alleen haar mama. Wij vangen Pipa op in een studio, want iemand zonder inkomsten, en zonder kennis van de Nederlandse taal, die vindt op de privé woningmarkt geen woonst.

Een smeekbede van mijnentwege bij de sociale huisvestingsmaatschappij heeft niet gebaat. “Pipa mag  samen met haar mama en kind gerust een mutatie aanvragen voor een woonst met 3 slaapkamers maar dat gaat een 4-tal jaar duren”, was de tip. …..Ga terug naar start…….U ontvangt geen geld….. en kan opnieuw aanschuiven……

*Pipa is een fictieve naam

Opgetekend door JACPlus

 

Advertenties

Reacties met respect voor het verhaal zijn welkom.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s