Muizenissen, in het hoofd…

Elke 2 weken ga ik bezoek bij Clara*… We spreken steeds thuis af, want door de chemotherapie en haar 3 kinderen die nog bij haar wonen – de gehele kroost is een pak groter – kan ze moeilijk de deur uit. Als ik aanbel, doet ze boven de deur open met de parlofoon. Een verschrikkelijk geluid volgt: het geluid vergelijkbaar met een stoppende trein of nagels op een bord. Een zware, kapotte glazen deur met karton afgeplakt gaat open. En hoewel het niet de eerste keer is dat ik de deur trotseer, lijkt het geluid elke keer luider en scheller te klinken. Ik loop in de gang, richting de trap en houd mijn adem in. Dat is ook één van de rituelen als ik op huisbezoek ga, want de stank in de gang is bijna niet te harden. Aangezien ik Clara nog niet zo lang ken, lijkt de vraag waar die geur vandaan komt nog steeds een beetje ongepast… Eens op de bovenverdieping de deur dicht is, komt de geur van gebakken eitjes en brood op de voorgrond…

 

Weken en maanden gaan voorbij en op een bepaald ogenblik loop ik opnieuw de gang door met mijn neus dichtgeknepen. Ik kom Clara tegen in de gang en ze vraagt me mee. Ze laat in de gang een kartonnen doos zien. Er liggen een 10-tal dode, kleine muizen in… Het schijnt dat ze vooral ’s avonds last hebben van die beesten. Ze maken nogal wat lawaai… En ik denk dat ik weet waar de geur in de gang vandaan komt …

*Clara is een fictieve naam

Opgetekend door Straathoekwerk

Advertenties

Reacties met respect voor het verhaal zijn welkom.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s