Dakloosheid,… het kan iedereen overkomen

Tijdens één van m’n bezoeken aan de soepbedeling op woensdagmiddag in ’t Klooster (initiatief van vrijwilligers) zag ik een man zitten van rond de 55 jaar oud bij de mensen die een bord soep met brood kwamen eten.  Ik kende hem nog vanuit m’n jeugd en was wat verbaasd hem hier aan te treffen.  Hij herkende mij ook en ik informeerde naar zijn situatie.

Voor zover ik mij herinnerde had hij zijn hele carriere als hoofdboekhouder gewerkt aan een universiteit in Antwerpen.  Hij voegde eraan toe dat hij de laatste acht jaar op de personeelsdienst had gewerkt van een sociale dienst. (sic)

Hij had dus steeds een behoorlijk inkomen gehad en huurde een appartement voor 650 euro per maand.  Einde 2010 slaat het noodlot echter toe.  Robert wordt getroffen door een herseninfarct.  Er volgt een ziekenhuisopname en en een revalidatieperiode van 12 maanden in het Stuyvenbergziekenhuis.  Robert komt na een jaar met een verlamming aan de rechterarm terug thuis.  Door de zware kosten aan  medicatie en ziekenhuisfacturen blijft er van de spaarcenten van Robert niets meer over.  Hij kan ook niet meer gaan werken. Hij wordt invalide verklaard.  Door een aanslepende administratieve dwaling bij het RIZIV in verband met het invaliditeitspercentage krijgt Robert voorlopig een uitkering van 740 euro.  De procedure voor een verhoging tot om en bij de 1200 euro wordt opgestart maar een resultaat laat al 8 maanden op zich wachten.  Doordat zijn inkomen meer dan gehalveerd is kan Robert eind 2011 zijn huishuur niet meer betalen en wordt uit zijn appartement gezet.  Robert staat ondertussen op de lange wachtlijsten voor een sociale woning maar daar moet hij de eerste 4 jaar niet op rekenen.

Via het CAW ( centrum algemeen welzijnszorg ) was hij terecht gekomen in de winteropvang van de Boemerang waar hij een kamer huurde a 25 euro per nacht.  Hij vertelde me dat hij op een wachtlijst stond voor nachtopvang buiten de winterperiode maar dat hij diezelfde week nog buiten moest in de Boemerang wegens einde van de winterwerking. Hij zou die week op straat terecht komen.

Door te hoge huurprijzen op de privémarkt en te weinig sociale woningen is het huren van een betaalbare woning voor gezinnen of alleenstaanden met een vervangingsinkomen quazi onmogelijk geworden.  De dakloosheid slaat toe en de opvangmogelijkheden slibben dicht,  ook voor diegenen die meer dan dertig jaar mee geïnvesteerd hebben in de sociale zekerheid en niet tot de kansarmen kunnen gerekend worden maar door één enkele tegenslag toch op straat terechtkomen.

Opgetekend door: Straathoekwerk

Advertenties

Reacties met respect voor het verhaal zijn welkom.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s