Eerst een nummertje trekken,….

Laila* kan haar plan zeer goed trekken, enkel een geschikte, betaalbare woning vinden voor haar en haar zoontje van 3 lijkt een niet te klaren klus. Ze zit nu bijna 1 jaar in één van de studio’s van JACPLUS . Van het OCMW krijgt ze zolang ze studeert (en slaagt) een leefloon als gezinshoofd. Sinds een half jaar is Laila* intensief op zoek naar een woonst. Ze staat op de wachtlijst van Woonhaven en Sociaal Verhuurkantoor, maar daar kan ze nog een paar jaar opstaan, zeggen ze.

Haar eisen qua comfort, buurt,… voor een nieuwe woonst liggen niet hoog, ze is gewoon om zich steeds aan te passen. Ze weet dat blij moet zijn met weinig op de privé woningmarkt. Er is geen vis die toehapt. De enigen die ons graag zien komen zijn de immo’s. Je krijgt een afspraak om te komen ‘ bezichtigen’. Eens aangekomen bij het betreffende adres staat er een rij tot buiten aan te schuiven. “Excuseer, komt u ook voor de schuifstraat 6*? “ vragen wij nog goedgelovig. De tien kandidaten die al lichtelijk geïrriteerd voor ons staan te wachten bevestigen allemaal dat ze hetzelfde pand komen bezichtigen.

Iedereen is aanwezig, behalve de ‘madam’ van het immo kantoor. Na 5 minuten biedt zich een onvriendelijk individu aan. Ze spreekt niemand persoonlijk aan, opent de deur van het appartement, en gaat dan in de gang verder met bellen voor andere afspraken. Je moet maar eens met 10 mensen een studio van 3 op 4 meter  bekijken. Naast ons staat een advocate die voor haar cliënte een woonst wil bemachtigen. Waar iedereen bijstaat probeert ze de immo-verantwoordelijke te overtuigen van de goede intenties van haar cliënte, en van het feit dat de huurgelden door de advocate zullen betaald worden. Andere bezoekers horen dit en proberen ieder voor zich hun prooi binnen te halen. De vrouw van het immokantoor geeft iedereen een kaartje met haar nummer en zegt dat ze maar contact moeten opnemen als ze geïnteresseerd zijn. Er worden geen namen genoteerd, geen nummers gewisseld, …. Enfin, een verloren namiddag met veel valse beloftes,…

Ik voelde mij als in een grote beenhouwerij, achteraan de rij, maar daar kan je ten minste nog een nummertje trekken. Hier was je gewoon niemand… We zijn buiten gegaan, nazinderend over de klucht die zich daar afspeelde. Maar ik vraag me af hoe Laila* zich voelde… Dit maakt zij gemiddeld 1 keer per week mee…En onze jongeren worden nooit terug opgebeld…

*Laila is een fictieve naam

Opgetekend door: JACplus

Advertenties

Reacties met respect voor het verhaal zijn welkom.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s