Huurdersbond waarschuwt voor groot tekort aan betaalbare woningen. Goedkoop huren wordt onmogelijk

Huurdersbond waarschuwt voor groot tekort aan betaalbare woningen

Goedkoop huren wordt onmogelijk

Goedkoop huren in Vlaanderen wordt haast onmogelijk. De prijzen van de goedkoopste woningen op de markt zijn nooit eerder zo sterk gestegen. Met bijna negen procent. “Op de factuur scheelt dat al gauw 31 euro. Veel geld voor iemand die met één inkomen moet rondkomen”, zegt de Huurdersbond.

huurdersbond2

Terwijl u voor een huurwoning in 2015 nog gemiddeld 590 euro neertelde, was dat in 2016 net ietsje minder: 588 euro. Dat zou goed nieuws moeten zijn, omdat huren voor het eerst in tien jaar goedkoper wordt. “Maar dat is het hoegenaamd niet”, zegt Joy Verstichele van de Huurdersbond, die vandaag de cijfers uit het jaar­rapport bekendmaakt. “Wellicht wordt de daling veroorzaakt door een groter aanbod aan nieuwbouwappartementen. Daardoor minderen de prijzen.” Keerzijde van de medaille is dat om zo veel nieuws bij te bouwen, een pak goedkopere eengezinswoningen zijn moeten sneuvelen. “Terwijl één op de vijf huurders daar wel naar op zoek is. Door de verschraling van dat specifieke aanbod worden de prijzen in dat segment duurder.”

31 euro per maand extra

De goedkoopste huurprijzen zijn dan ook met bijna 9 procent gestegen. En dat is veel sneller dan de gemiddelde huurprijzen voor alle woningen. “Op je factuur scheelt dat al gauw 31 euro per maand. Veel geld voor iemand die met één inkomen moet rondkomen”, stelt Verstichele. “Bovendien zijn het dikwijls kwalitatief minder goede woningen, die minder goed geïsoleerd zijn. Ze kosten dus meer aan energie.”

In 2013 bleek al dat een derde van de huurders – bijna 167.000 Vlaamse gezinnen – niet genoeg overhield aan het einde van de maand om menswaardig te leven. “Slechts een schamele 3,75 procent krijgt daarvan een huurtoelage.” En die aantallen zullen alleen maar stijgen, klinkt het. Dat blijkt ook uit het recordaantal mensen – bijna 7.900 in 2015 – dat subsidies aanvroeg om goedkoper te gaan wonen. De Huurdersbond spreekt van een echte wooncrisis. “Goedkoop huren kan je tegenwoordig vergelijken met de lotto winnen.”

Verstichele wil dat minister van Wonen, Liesbeth Homans, meer sociale huurwoningen bijbouwt, dat ze meer huursubsidies toekent en dat ze verhuurders fiscaal stimuleert om goedkopere woningen aan te bieden.

In 2016 werd voor een recordbedrag van 866 miljoen euro geïnvesteerd in de sociale woningbouw, reageert Toon De Bock, woordvoerder van de N-VA-minister. Het is ook de bedoeling dat voor de zomer het systeem van de geconventioneerde huur wordt goedgekeurd. “Eigenaars die bereid zijn hun woning voor een bepaalde termijn aan een lagere prijs te verhuren, krijgen daarvoor een financiële tegemoetkoming.”

Uit: het Nieuwsblad, 18/05/2017

Wooncrisis in onderste lagen private huurmarkt

wooncrisis onderste lagen

De Vlaamse Woonraad trekt aan de alarmbel over de nijpende situatie voor kwetsbare gezinnen op de private huurmarkt. Het aanbod betaalbare private huurwoningen slinkt en de meest kwetsbare gezinnen glijden af naar het grijze wooncircuit. Het adviesorgaan pleit enerzijds voor structurele maatregelen, maar omdat de situatie zo ‘acuut’ is, moeten er ook ingrepen komen op korte termijn.

Het probleem is op zich niet nieuw. Kwetsbare gezinnen hebben het vaak moeilijk om een degelijke en betaalbare woning te vinden. Op de sociale markt lopen de wachttijden op en op de private huurmarkt liggen de prijzen voor die gezinnen vaak gewoon te hoog. Daardoor zijn die gezinnen aangewezen op minder comfortabele en kwalitatieve woningen.

Volgens de Vlaamse Woonraad neemt het probleem de laatste jaren ‘hand over hand toe’. Zo slinkt het aanbod aan betaalbare private huurwoningen voor gezinnen met een laag inkomen. De huurprijzen lopen op en de vraag naar financieel haalbare woningen is vele malen groter dan het aanbod. Dat maakt het voor die kwetsbare gezinnen nog moeilijker om een betaalbare woning te vinden.

Wooncrisis

Door die toenemende druk in de onderste lagen van de huurmarkt – de Woonraad spreekt zelfs van een ‘wooncrisis met structureel karakter’ – treden er verdringingseffecten op en riskeren de meest kwetsbare groepen af te glijden naar het grijze wooncircuit, ‘een circuit dat vaak verweven is met misbruik en illegaliteit’.

Volgens de Vlaamse Woonraad moet er ingegrepen worden. Er zijn structurele maatregelen nodig zoals een structurele versterking van de private woonmarkt en een ‘substantiële toename van het sociaal aanbod’. Maar omdat de situatie zo ‘acuut’ is, zijn er ook ingrepen op korte termijn nodig. Zo moet de overheid vasthouden aan de bestaande instrumenten (zoals de huursubsidie), misbruiken in het grijze circuit aanpakken en veldwerkers beter begeleiden. De Vlaamse Woonraad hoopt ook dat het aangekondigde nieuwe huurdecreet van minister van Wonen Liesbeth Homans kan zorgen voor ‘de nodige waarborgen om het kwalitatief, woonzeker en betaalbaar wonen te ondersteunen’.

Vlaams parlementslid Michèle Hostekint (SP.A) roept minister Homans op om dringend met dat huurdecreet op de proppen te komen. ‘Na drie jaar wordt het tijd dat de minister eens met concrete maatregelen komt. De crisis in de huurmarkt wordt intussen enkel dieper en scherper’, aldus Hostekint.

Uit: De Standaard 11/05/2017
Bron: BELGA

Cash huurwaarborgen: een veelvuldig probleem – artikel VHP

Gepost op 2017-04-13

huurwaarborg

Cash huurwaarborgen zijn verboden. In de praktijk zien we echter dat heel wat verhuurders toch zo een cash huurwaarborg vragen. Cijfers van de huurdersbonden tonen dat 16% van de leden hun huurwaarborg contant aan de eigenaar overhandigt. Al dan niet in ruil voor een betalingsbewijs. In Antwerpen loopt dit op tot maar liefst 30% en in bepaalde wijken gaat het zelfs over meer dan de helft.

Cash huurwaarborgen: nefast voor de huurder

De contante betaling van de waarborgsom zorgt vaak voor problemen op het einde van de huurperiode. Zeker wanneer de woning tijdens de huur wordt verkocht, bij het overlijden van de verhuurder of bij een overmatige schuldenlast/faillissement van de verhuurder. Bovendien zijn er huurders die geen ontvangstbewijs kregen en bijgevolg de betaling niet meer kunnen bewijzen.

Problemen bij het terugkrijgen van de huurwaarborgsom hypothekeert ook de zoektocht naar een nieuwe woning. Huurders met een laag inkomen die hun woning moeten verlaten, hopen op een snelle teruggave van de waarborgsom om de kosten van een verhuis te kunnen bolwerken.

De blik op Antwerpen

Dat in Antwerpen het aantal cash huurwaarborgen veel hoger ligt dan elders in Vlaanderen, is niet nieuw. Deze vaststelling geldt al jaren. Ook dat er tussen wijken heel wat verschil is, is bekend. We stellen nu echter een opvallende stijging van cash huurwaarborgen vast in district 2060 (De Seefhoek) van 52% in 2015 naar 61% in 2016. Ook in 2140 (Borgerhout) is er een opmerkelijke stijging van 44% in 2015 naar 51% in 2016 (51%).

Laat het nu net die wijken zijn waar het OCMW van Antwerpen in 2016 besliste om extra voorwaarden op te leggen om een huurwaarborg voor te schieten. Er wordt nu ook een conformiteitsattest verwacht van de woning waarop de waarborg betrekking heeft.

Dit leidt tot een grote bekommernis van Huurdersbond Antwerpen. Dergelijke maatregelen verzwakken de positie van zwakkere huurdergroepen op de huisvestingsmarkt namelijk nog meer. De invoering van de maatregel betekent helaas niet automatisch dat die woningen worden verbeterd, maar wel dat sommige verhuurders zoeken hoe ze de kwaliteitscontrole kunnen omzeilen. Cash waarborgen zijn dan mogelijke uitwassen. Ga je hier als huurder niet mee akkoord, dan loop je een verhoogde kans dat de verhuurder niet met jou in zee wil gaan.

Het is natuurlijk de plicht van elk lokaal bestuur om een doortastend woningkwaliteitsbeleid te voeren. Alleen moeten we er daarbij over waken dat huurders daarbij niet twee keer het slachtoffer worden. Een eerste keer omdat ze niet anders kunnen dan een onvoldoende kwaliteitsvolle woning te huren en een tweede keer omdat ze een nadelige cash huurwaarborg moeten stellen.

Het risico bestaat trouwens dat deze extra administratieve voorwaarde, en bijhorende vertraging, er voor zorgt dat ook mensen die wel kwaliteitsvol zouden huren te laat hun OCMW waarborg zouden krijgen en dus toch achter het net vissen.

De huurdersbond helpt

Betaalde jij ook je huurwaarborg cash? Ga dan langs bij je huurdersbond. Zij zullen je helpen om deze toch nog op een geblokkeerde rekening te laten plaatsen.

Cohousing Curant: jonge nieuwkomers en Antwerpenaren samen onder een dak

Artikel uit Gazet van Antwerpen, 06/02/2017:

Cohousingproject stelt eerste bewoners Ahmad en Lisa voor

Cohousingproject stelt eerste bewoners Ahmad en Lisa voor
De stad Antwerpen en het OCMW Antwerpen hebben maandag het officiële startschot gegeven voor het cohousingproject CURANT. In dit vernieuwende project delen jonge nieuwkomers en jongeren gedurende minstens een jaar een appartement of woning. “Door met een leeftijdsgenoot samen te huizen, integreren de nieuwkomers zich gemakkelijker en leren ze sneller Nederlands”, aldus de stad.

In het cohousingproject CURANT wonen jongeren minstens een jaar samen onder een dak met een jonge nieuwkomer: een erkende vluchteling of subsidiair beschermde jongere (tussen 17 en 21 jaar) die zonder ouders in België is. Ze hebben elk een eigen kamer en delen een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Zowel de buddies als de nieuwkomers krijgen intensieve begeleiding.

In totaal begeleidt OCMW Antwerpen binnen CURANT 135 jonge nieuwkomers over een periode van drie jaar. “Een woning delen is voor beide groepen voordelig, want zowel de jonge nieuwkomers als de jongeren hebben nood aan een betaalbare woning. De nieuwkomer kan bij zijn buddy terecht met vragen over administratie, spreekt elke dag Nederlands met zijn huisgenoot, leert sneller een sociaal netwerk opbouwen enzovoort”, aldus OCMW-voorzitter Fons Duchateau.

250 euro

Het OCMW koopt, renoveert, bouwt en huurt woningen in Antwerpen speciaal voor dit project en verhuurt ze voor 250 euro per persoon aan de buddy en nieuwkomer. De eerste twee woningen in Borgerhout zijn ondertussen klaar. “Het gaat om twee appartementen met twee slaapkamers en een gedeelde keuken, woonkamer en badkamer. Het eerste cohousing-duo, Ahmad en Lisa, heeft de sleutels al gekregen en is vorige week verhuisd. Het tweede duo verhuist midden februari.”

“Ik heb het gevoel dat ik goed kan praten met Lisa. Zij kan me Nederlands leren. Samen koken, joggen, schaatsen, tv of film kijken, dat zie ik wel zitten”, zei Ahmad. “Ik vind integratie niet enkel een taak van de overheid. Ook wij als burger hebben onze verantwoordelijkheid. Toen ik over het project hoorde op de radio, was ik dan ook meteen verkocht”, reageerde Lisa.

Inschrijven kan nog

De niet-begeleide jongvolwassen vluchtelingen stromen door vanuit de Antwerpse Opvangcentra, de OKAN-klassen, Atlas, de voogden en andere organisaties. Voor hun huisgenoten zoekt het OCMW geëngageerde jongeren die tussen 20 en 28 jaar oud zijn en geen strafblad hebben. Geïnteresseerde vrijwilligers kunnen zich inschrijven via www.cohousing-curant.be. Op 16 februari organiseert Vormingplus een infosessie voor de eerste kandidaten.

CURANT is de afkorting van ‘Cohousing and case management for Unaccompanied young adult Refugees in ANTwerp’. Het Urban Innovative Actions-fonds van de Europese Commissie koos het project van stad en OCMW Antwerpen (samen met enkele andere projecten) uit 378 voorstellen van Europese steden.

http://www.gva.be/cnt/dmf20170206_02715635/cohousingproject-stelt-eerste-bewoners-ahmad-en-lisa-voor

Artikel uit MO* – Marlies Van Coillie . 29 januari 2017: 

Het OCMW Antwerpen stelde op 6 februari het project Cohousing Curant voor. Samenhuizen met een jonge erkende vluchteling wordt hierdoor mogelijk en dat bevordert hun integratie.© OCMW Antwerpen (François De Heel)

Een erkende vluchteling viert zijn achttiende verjaardag. Als geschenk voor zijn net verworven onafhankelijkheid verliest hij normaliter een deel van zijn ondersteuning. OCMW Antwerpen biedt nu met de lancering van Curant (Cohousing and case management for Unaccompanied young adult Refugees in ANTwerp) een extra jaar. Het cohousingproject tracht zo de brede ondersteuning te verlengen.

Jongvolwassenen die zonder ouders toekomen in België ‘verdwijnen vaak in de anonimiteit van de stad Antwerpen’, zegt de woordvoerder van de OCMW-voorzitter Fons Duchateau (N-VA). Samenhuizen met een jonge Antwerpenaar zou hen helpen een sterker netwerk uit te bouwen, waarop ze kunnen terugvallen bij hun verdere volwassene leven.

‘Vogels voor de kat’

Curant ontstond niet uit het niets. ‘Het voldoet aan de behoefte die we zien in het veld. Van de erkende vluchtelingen in Antwerpen, zijn velen niet-begeleide minderjarigen. Zoals iedere puber zijn het vogels voor de kat. Een vangnet creëren is de boodschap. Het voorzien van psychologische begeleiding, een voogd en OKAN (Onthaalklas anderstalige nieuwkomers) helpt. Maar op hun achttien moet je ze loslaten. Ze ontvangen hun leefloon en moeten hun plan trekken.

‘Wat de net meerderjarigen ontberen is een netwerk van vrienden’

Wat de “net-meerderjarigen ontberen” is een sterk netwerk. De jongeren voelen zich veelal aangetrokken tot het netwerk van hun eigen gemeenschap wat vaak een netwerk van armoede is’, zegt de woordvoerder aan MO*.

Reden genoeg om de zaken anders aan te pakken. Curant ziet in samenhokken met een Antwerpse jongere, een buddy, een oplossing. Het kan de integratie van de vluchteling bevorderen. Ze reiken enkele voorbeelden aan. Zo kan hij zich richten naar zijn buddy bij administratieve vragen, biedt het project de mogelijkheid dagelijks Nederlands te spreken en geraakt hij vertrouwd met de gebruiken van alledag. Het resultaat, zo gelooft Curant, is een sterker sociaal netwerk.

‘Cohousing is maar de helft van het verhaal’, laat de woordvoerder weten. ‘Het project omvat ook aanvullende begeleiding voor de vluchtelingen tussen de achttien en twintig. Curant fungeert als een koepelnaam waar verschillende diensten samenkomen. Vormingplus, Atlas, JES vzw, Solentra en Cemis (Centrum voor Migratie en Interculturele studies) van de Universiteit Antwerpen vullen elkaar aan. De regie ligt bij OCMW Antwerpen.’

Win-win

Op papier is een blanco strafblad en een leeftijd tussen 20 en 28 jaar voldoende om buddy te worden. In praktijk is het sociaal engagement de bepalende factor. ‘Zo komt bijna iedereen binnen die leeftijdscategorie in de aanmerking om deel te nemen aan de selectie. We hebben bewust zoveel speling gelaten. Eenieder krijgt zo de kans in het project te stappen’, klinkt het.

‘Tot nu toe hebben we een twintig- tot dertigtal buddy’s en ook de vluchtelingen zijn over het algemeen enthousiast.’

‘Tot nut toe hebben we een twintig- tot dertigtal buddy’s en ook de vluchtelingen zijn over het algemeen enthousiast. Hier moet wel bij gezegd worden dat niet iedereen in aanmerking komt. Zij die op korte termijn aanspraak maken op gezinshereniging, kunnen geen woning huren binnen het project’, geeft de woordvoerder aan.

Zich opgeven als buddy speelt ook in eigen voordeel. OCMW Antwerpen stelt het voor als een win-winsituatie. Voor het luttele bedrag van 250 euro per maand kan men de woonst intrekken. Dat geldt zowel voor de vluchteling als voor zijn compagnon. ‘Al zullen de “buddy’s” die het louter doen voor het geld de selectie niet halen’, aldus Duchateaus woordvoerder.

OCMW Antwerpen gaat zelf op huizenjacht. ‘Het is niet zo dat we identieke woonplaatsen voorzien. Dat kan zowel een appartement zijn als twee studio’s op eenzelfde verdiep. Afhankelijk van het aanbod koopt, renoveert of huurt het OCMW de woningen. De huurprijs van 250 euro daarentegen staat vast.

Het streefdoel is 75 duo-plaatsen tegen het einde van deze legislatuur. Bij een blijvende crisis kan een tekort aan woningen zich snel voordoen. 75 hoeft echter geen einddoel te zijn. De omgekeerde redenering gaat ook op. Als de crisis afneemt, dreigt leegstand. De panden kunnen dan worden ingezet binnen de daklozenwerking.’

Vallen en opstaan

‘Op 27 januari ontvangt het eerste duo hun sleutel’

‘Eind deze maand ontvangt het eerste duo hun sleutel’, verklapt de woordvoerder. Een uitdaging staat hen te wachten. Gedurende een jaar samenleven onder een dak, is niet evident. Het moet klikken tussen beide. Vormingplus zoekt en screent de vrijwilligers.

‘Daarna zoeken we naar matches. Er wordt gekeken naar gedeelde interesses, de motivatie van de buddy,… en alvorens ze samenhuizen ontmoeten ze elkaar. We moedigen hen aan om met elkaar kennis te maken. Zo leert de buddy ook meer over de achtergrond van de vluchteling.’

Op de vraag wat ze gaan aanvangen wanneer de twee elkaar in de haren vliegen, luidt het antwoord: ‘We veroordelen mensen niet tot elkaar. Het is de logica zelve dat we op dat moment iemand anders zoeken. Nee, we hebben hier geen vaste procedure voor. Als het probleem zich voordoet, zullen we reageren. Het is de eerste keer dat een dergelijk project wordt opgezet. Met vallen en opstaan, zal onze aanpak zich verfijnen.’

Voor bepaalde scenario’s zijn er wel al voorbereidingen getroffen. Zo knoopte de stad Antwerpen al een samenwerkingsverband aan met het Roze Huis Antwerpen. Indien een vluchteling uit de kast komt, kan deze terecht bij het Roze Huis.

Een lot uit de loterij

Waarom OCMW Antwerpen nu naar buiten komt met het project? De opportuniteit bood zich aan toen het UIA (Urban Innovative Actions)-fonds van de Europese commissie het selecteerde uit 378 voorstellen.

De subsidie bedraagt vijf miljoen euro, een serieuze hap uit het kostenplaatje van 6 117 879 euro. Het OCMW en de partners schieten zelf de overige twintig procent bij.

Een onderzoek van het Europees Integratiefonds uit 2014 toont aan dat niet-begeleide vluchtelingen sneller de schoolbanken verlaten zonder dat ze een diploma op zak hebben. Ze lopen ook een groter risico om voor lange tijd af te hangen van sociale bijstand. Dat bericht OCMW Antwerpen.

‘Het project geeft hen in ieder geval wat extra tijd in hun weg naar zelfstandigheid.’

Of het project resulteert in een betere integratie van de jongvolwassenen? Of het hen effectief uit de armoede haalt? Cemis zal de impact van het samenhuizen meten en vervolgonderzoek op vlak van integratie verrichten. Verder zal de toekomst het uitwijzen.

‘Het project geeft hen in ieder geval wat extra tijd in hun weg naar zelfstandigheid. Door het samenhuizen met een jonge Antwerpenaar kunnen ze hun eerste ervaring in de echte wereld met iemand delen. Daarna stopt het. Dan zijn ze toegewezen op zichzelf. Ze kunnen dan nog aanspraak maken op de standaardvoorzieningen die het OCMW aanbiedt’, besluit de woordvoerder.

Het project loopt over een periode van drie jaar. Minstens 75, maximaal 135 nieuwkomers zullen hierin meedraaien.

http://www.mo.be/nieuws/nieuwkomer-en-antwerpenaar-binnenkort-samen-onder-een-dak

Meer info over het project op de website van de Stad Antwerpen en van het OCMW van Antwerpen:

https://www.antwerpen.be/nl/overzicht/cohousing-curant-1/nieuws-185

http://ocmw.antwerpen.be/ik-zoek-hulp/wonen/cohousing-curant-antwerpse-jongeren-en-jonge-vluchtelingen-samen-onder-een-dak

‘Elke week 80 tot 250 uithuiszettingen in Vlaanderen’

‘Elke week 80 tot 250 uithuiszettingen in Vlaanderen’

Elke week worden 80 tot 250 mensen uit huis gezet in Vlaanderen. Dat schrijft Jana Verstraeten, onderzoekster aan de KU Leuven en OASES (Universiteit Antwerpen) in het januarinummer van De gids op maatschappelijk gebied (beweging.net).

Exacte cijfers zijn niet voorhanden, maar door een aantal gegevens te combineren van een zestigtal organisaties kwam de onderzoekster tot de bovenstaande vork.

De oorzaak van die uithuiszettingen is volgens Verstraeten relatief eenvoudig: bij de laagste inkomens op de private huurmarkt houden liefst negen op de tien na het betalen van de huur onvoldoende geld over om een menswaardig leven te kunnen leiden. Alarmerend is dat de cijfers stijgen. Cijfers van de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (VVSG) tonen dat het aantal opgestarte procedures tot uithuiszetting tussen 2008 en 2013 toenam.

In 2008 tikte de teller af op 10.780, vijf jaar later startten 12.958 verhuurders een procedure op. Volgens de VVSG leiden negen op de tien procedures effectief tot een uithuiszetting.

Op de sociale woonmarkt is het probleem veel beperkter (10 procent van het totale aantal procedures), maar stijgt het aantal procedures tot uithuiszetting ook: van 896 in 2008 tot 1.539 in 2010.

Groen vindt dat Vlaams minister van Wonen Liesbeth Homans dringend moet ingrijpen. “Ze moet de huurwet dringend evalueren en aanpassen zodat de huurmarkt opnieuw betaalbaar kan worden”, zegt Vlaams parlementslid An Moerenhout. “Daarnaast moet minister Homans ook investeren in het renoveren en bouwen van sociale woningen. Heel wat sociale huurders bevinden zich vandaag immers noodgedwongen op de private huurmarkt omdat er te weinig sociale woningen voorhanden zijn.”

Sp.a meent dan weer dat Homans de uithuiszettingen perfect kan vermijden. “Moedig verhuurders aan om zich aan te sluiten bij het huurgarantiefonds, of verplicht het desnoods”, zegt Vlaams parlementslid Michèle Hostekint. “Dat fonds is opgericht om tussen te komen wanneer mensen hun huur niet meer kunnen betalen. Alleen heeft de minister geen enkele moeite gedaan om er enige bekendheid aan te geven.”

Netwerk tegen Armoede: ‘Symptoom van aanhoudende Vlaamse wooncrisis’

De Vlaamse regering moet investeren in een huurmarkt die meer betaalbare en kwaliteitsvolle woningen biedt. Dat zegt het Netwerk tegen Armoede in een reactie op het bericht dat er elke week 80 tot 250 mensen uit huis gezet worden in Vlaanderen.

Volgens het netwerk is het toenemende aantal uithuiszettingen vooral een symptoom van de Vlaamse wooncrisis, “die al jaren woedt en steeds verder om zich heen grijpt”. Die crisis wordt gekenmerkt door onder meer een krapte op de private huurmarkt, een acuut tekort aan sociale woningen en fors stijgende energieprijzen, klinkt het. “Die doen steeds meer huurders de das om, waaronder ook steeds meer gezinnen met kinderen.”

Het Netwerk tegen Armoede roept de Vlaamse regering en de bevoegde ministers (van Wonen en Armoedebestrijding Liesbeth Homans en van Energie Annemie Turtelboom) op om snel maatregelen te nemen om de crisis te bestrijden. Het pleit bijvoorbeeld voor de herinvoering van een pakket gratis elektriciteit voor mensen met recht op een verhoogde tegemoetkoming, voor de versnelde bouw van sociale woningen en voor een uitbreiding van de huursubsidies voor de meest kwetsbare huurders. “Investeren in de strijd tegen de wooncrisis is dringend nodig. Anders dreigt de maatschappelijke kost (uithuiszettingen, schuldhulpverlening, gezondheidsproblemen door gebrekkige woonkwaliteit …) vele malen hoger uit te vallen”, besluit het Netwerk tegen Armoede.

(Belga)

Uit Knack: 11/01/2016

Tienduizenden gezinnen zien hun budget opgaan aan energierekeningen, nog voor ze aan renoveren kunnen denken.

‘De Vlaamse regering wil tegen 2050 alle woningen energieneutraal hebben. Maar zonder flankerende financiële ondersteuning op maat zal dat echter nooit lukken’, schrijft Natan Hertogen van Samenlevingsopbouw Gent.

knack

© Getty Images/iStockphoto

Twee jaar geleden engageerden meer dan 30 sectororganisaties zich om actief mee te werken aan de uitwerking van het Renovatiepact. In tien verschillende deelwerven werden de fundamenten gelegd voor een renovatiebeleid waarmee onze regio de 21ste eeuw in kan. Om iedereen aan het verbouwen te krijgen, wordt een professioneel renovatieadvies de norm en krijgt elke woning een woningpas. Vandaag wordt op een studiedag de tussentijdse balans opgemaakt.

‘Tienduizenden gezinnen zien hun budget opgaan aan energierekeningen, nog voor ze aan renoveren kunnen denken’

In het kader van het renovatiepact lanceerde Vlaams minister van energie, Bart Tommelein, deze zomer het woord “benoveren”. Beter renoveren, wil dat zeggen. Dat zal nodig zijn, want de Vlaamse regering wil dat tegen 2050 elk huis energiezuinig is. Maar elk huis, dat is benoveren voor iedereen. Ook de huurders en eigenaars zonder investeringsmiddelen die wonen in die 350.000 Vlaamse woningen met grote structurele gebreken. Feit is dat de renovatiegraad voor zowel sociale huurwoningen als op de private huurmarkt veel te laag ligt. Hierdoor huren tienduizenden gezinnen (halve) krotten tegen een veel te dure huurprijs . 120.000 van deze huurders staan op de wachtlijst voor een sociale woning, maar ook daar kunnen ze terecht komen huizen die qua energieverbuik lijken op een vergiet. En dan zijn er nog de 119.000 Vlaamse noodkopers. Een grote, weinig gekende groep. Deze mensen worden (of blijven) eigenaar van een ondermaatse woning om aan de huurmarkt te ontkomen.

Voor al deze mensen is wonen behoorlijk oncomfortabel, met hoge energiekosten (of veel dikke-truien-dagen). Ze hebben al zeker geen geld op overschot om hun woning ook nog behoorlijk te renoveren. Om de slechte woningen uit de woningmarkt te krijgen, moet het renovatiepact gebenoveerd worden.

De olifant in de kamer

Energiezuinig renoveren kost geld. De gegoede middenklasse kan dat veelal betalen, gesterkt door de woonbonus, energieleningen en een uitgebreid pakket aan Vlaamse en lokale premies. Maar dat is helemaal niet iedereen. Het kan toch niet dat we tot in 2050 (meer dan) 350.000 energieverslindende woningen zomaar laten staan? Bewoond dan nog.

Iedereen weet dat we als gemeenschap middelen moeten vrijmaken, willen we het Renovatiepact écht doen slagen voor iedereen. En daar wringt het schoentje. Het is de spreekwoordelijke olifant in de kamer. We lopen er rondjes omheen en botsen er tegen aan, maar spreken er niet graag over. We zullen moeten investeren.

‘Steeds meer lijkt ons vermoeden bevestigd: niet investeren valt ons als samenleving nog veel duurder uit.’

Wat als we niet investeren? In de eerste plaats blijven dan tienduizenden gezinnen – letterlijk – in de kou staan. Zonder hulp van buitenaf gaat hun budget al op aan energierekeningen, nog voor ze zelfs over investeren in de woning kunnen denken. Nochtans vallen uitgerekend hier, in de slechtst geïsoleerde huizen, de grootste (energie-)winsten te rapen. En dit is maar het topje van de ijsberg. Studies uit het VK bevestigen dat mensen in oude huizen sneller ziek worden (en zelfs sneller sterven)en mensen vaker mentale klachten hebben. Ook schoolprestaties en de arbeidsmarkt verliezen bij mensen die in slechte omstandigheden wonen. Steeds meer lijkt ons vermoeden bevestigd: niet investeren valt ons als samenleving nog veel duurder uit.

Terugverdieneffecten genoeg

Wat als de overheid wél stevig zou investeren in een grote woningrenovatiegolf? Gaat Vlaanderen dan niet binnen de kortste keren op de fles? Nee. Om te beginnen halen we de klimaatdoelstellingen en kunnen we ons de aankoop van heel wat propere lucht uitsparen. Voorts rekende KPMG in 2014 nog uit dat door het verviervoudigen van het aantal renovaties de overheid een kleine 700 miljoen rijker zou zijn. Investeren in renovaties verdient zich immers terug door extra tewerkstelling, de BTW op de werken en materialen, onroerende voorheffing,… De winst van investeren is dus behoorlijk groot. Niet alleen op menselijk vlak, maar ook gewoon puur financieel.

(Slim) investeren dus

Maar om op grote schaal te investeren in renovatiemiddelen, is veel geld nodig. De budgetten moeten dus stevig opgetrokken worden. Heel stevig. En het beleid moet zich prioritair richten op de slechtste woningen. We moeten niet enkel meer, maar ook slim investeren. Het is ons voorstel om de bestaande budgetten aan te vullen met nieuwe vormen van voorfinanciering zoals bijvoorbeeld subsidieretentie. Hierbij voorzie je voor een gezin een stevig renovatiebudget van € 30.000, maar spreekt af dat het bedrag terugbetaald wordt bij verkoop van de woning. Klinkt duur? Anders dan de honderden miljoenen van de Vlaamse woonbonus, gaat het hier over geld dat terugkeert naar de overheidskas. De financiële efficiëntie ten top met als bonus een sociaal beleid en het behalen van de vooropgestelde klimaatdoelstellingen. Beter renoveren dus. En dat willen we toch allemaal?

Natan Hertogen, Wannes Starckx (Samenlevingsopbouw), Trui Maes (CLT Gent vzw), Ann Van Hoof (SIVI), Koen Claes (Domus Mundi), Alexis Versele (KULeuven)

*Samenlevingsopbouw werkt al jaren voor en met kansengroepen en is dit najaar betrokken bij drie studiedagen rond wonen en energie.

** Samenlevingsopbouw Gent, Domus Mundi en SIVI zijn partners in het project Dampoort KnapT OP!. In dat project voorziet OCMW Gent een renovatiebudget van € 30.000 voor 10 noodkopers uit de Dampoortwijk.

 

Uit: Knack,  16/12/16

Na actie ‘Immo Bling Bling’ van armoedeverenigingen in Mechelen: discussie over betaalbaar wonen in de gemeenteraad

Immo Bling Bling

Van 17 tot 23 oktober 2016 kon je in de Mechelse hoofdbibliotheek terecht om het gloednieuwe IMMO Bling Bling te bezoeken.

DSC_0005.JPG

Op maandag 17 oktober van 11u tot 13u werd het kantoor officieel geopend. Hiervoor vertrokken twee armoede verenigingen, De Lage Drempel vzw en De Keeting vzw vanuit hun “huis” naar de bibliotheek, in stoet. Iedereen verzamelde voor de deur, werd verwelkomd met een kom soep en kon het ‘immokantoor’ bezoeken. Klik op deze link voor meer info over het ‘Immokantoor Bling Bling’: immoblingbling01immoblingbling02

Naast de verschillende Immo-panelen werd er een film vertoond van een huis in Mechelen dat quasi onbewoonbaar is, maar waar wel in geleefd wordt.

Nadien was de expo nog een hele week toegankelijk voor alle mogelijk geïnteresseerden. Alle bibliotheek bezoekers werden ook langs de expo geleid. Een aantal scholen bezochten eveneens de expo.

Deze actie en tentoonstelling is een initiatief van Geknipt, een Mechels armoedesamenwerkingsverband, dat het recht op menswaardig wonen onder de aandacht wenst te brengen. Geknipt bestaat uit Welzijnszorg, De Keeting, de Lage Drempel, Straathoekwerk Mechelen, beweging.net, Op!sinjoor en Vormingplus regio Mechelen. Met de steun van OP.RECHT.MECHELEN, Stedelijke Openbare Bibliotheek en Stad Mechelen.

Nadien kreeg de actie nog een staartje in de gemeenteraad, dit kwam  aan bod in onderstaand artikel in Gazet van Antwerpen op 26/10/2016 :

http://m.gva.be/cnt/blmsi_02540340/na-actie-armoedeverenigingen-discussie-over-betaalbaar-wonen

Na actie armoedeverenigingen: discussie over betaalbaar wonen

Op de Gemeenteraad werd dinsdagavond anderhalf uur lang gediscussieerd over betaalbaar wonen. Dat nadat armoedeorganisaties vorige week actie voerden om de “toenemende woonnood” in de stad aan te kaarten.

Kristof Calvo (Groen) zette het debat in gang. Hij kreeg vervolgens bijval van Johan De Vleeshouwer (sp.a), die “uitermate blij was dat iemand uit de meerderheid het belangrijke thema eens op de agenda plaatste.” Al kwamen beide spelers nadien wel tegenover elkaar te staan.

De belangrijkste vraag van Calvo: of het geen tijd wordt om de opstart van het Mechelse Sociaal Verhuurkantoor te versnellen? “Het SVK is een belangrijke hefboom voor succes op korte termijn. Het is het moment om dat kantoor nu in gang te zetten”, aldus Calvo, die vindt dat het thema wonen op de agenda moet blijven staan. “Maar we mogen niet vergeten dat Woonpunt Mechelen bezig is met die gigantische renovatiegolf. De vorige legislatuur was er een principiële bouwstop van sociale woningen, nu worden er terug wat eenheden gecreëerd.”

Meer sociale woningen?

Ook bij de oppositie willen ze dat de stad meer doet met het SVK. “Met een actief patrimoniumbeleid”, zegt raadslid De Vleeshouwer (sp.a). “Begin deze legislatuur heeft de stad een 50-tal woningen verkocht. Deze week werd er nog een huis verkocht in de Kalverenstraat. Dat zijn allemaal gemiste kansen voor het SVK, en woningen die uit de huurmarkt verdwijnen.”

Volgens de socialisten, die ook de private huurmarkt versterkt willen zien, zijn er meer dan 500 extra sociale woningen nodig tegen 2025. “We moeten naast een renovatieplan ook werk maken van een capaciteitsplan. Over de partijgrenzen heen, in meerderheid en oppositie. Voor ons zijn daar geen dogma’s.”

Beter, niet meer

Schepen van wonen Geypen (Open Vld) wees op “een dubbelzinnigheid”. “Er is in Mechelen nog nooit zoveel geld geïnvesteerd in sociale woonprojecten, maar dat gebeurt voor het verhogen van de woonkwaliteit”, zegt Geypen. “De woonkwaliteit is slecht, daar moeten we aan werken.  Door het debat van ‘meer, meer, meer woningen’ is dat probleem ontstaan.”

Volgens Geypen is het Mechelse SVK – dat zich afscheurde van Bonheiden, Duffel en Katelijne – klaar om nieuwe stappen te zetten. “Er ligt de komende drie jaar elk jaar 125.000 euro klaar. Maar het is nu te vroeg om daar een grote campagne rond op te zetten, we willen dat de structuur eerst stevig staat”, zegt Geypen, die nog aankondigde dat samen met IGEMO een projectvoorstel ingediend is bij de provincie om eigenaars van lege panden binnen deze problematiek actief op te zoeken.

Door Marijn Sillis, Gazet van Antwerpen, 26/10/2016

DSC_0005.JPG